Instrukcje dla Autorów

 

WSKAZÓWKI DLA AUTORÓW

Plik tekstowy zapisany w formacie .doc/.docx, a w przypadku wykorzystania szczególnych fontów dodatkowo w formacie .pdf, powinien zawierać:

• tekst artykułu z tytułem także w języku angielskim,
• abstrakt (do 1500 znaków) w języku angielskim i, jeśli to możliwe, w języku polskim,
• słowa kluczowe (5-10) po angielsku i w języku tekstu,
• podpisy do rycin w języku tekstu i po angielsku,
• wykaz literatury,
• dokładne dane Autora (Autorów): tytuł i stopień naukowy, imię i nazwisko, afiliacja, e-mail.

Tekst należy zapisać czcionką Times New Roman, 12 pkt., z odstępem 1,5 wiersza, bez formatowania, wyróżnień i list generowanych automatycznie.

W przypadku użycia specjalnych fontów w tekście np. dla starożytnych języków, należy je wskazać i udostępnić redakcji.

Odwołania do ilustracji w tekście w nawiasach okrągłych należy podawać w języku artykułu (np. Ryc., Fig., Abb.) z ciągłą numeracją arabską.

Podpisy do ilustracji powinny zawierać oprócz opisu także nazwiska autorów ilustracji lub odesłanie do ich źródeł.

Nazwy stanowisk archeologicznych należy podawać z lokalizacją w systemie administracji według zasad obowiązujących w danym państwie.

Cytaty w tekście powinny być zaznaczane cudzysłowem zgodnie z zasadami języka artykułu. Ewentualnie dla wyrażenia emfazy lub wyróżnienia można stosować górne apostrofy, np. ‘oriental’ look.

Współczesne nazwy, terminy obce dla języka tekstu należy wyróżniać kursywą, np. al fresco technique, czy też Casa delle Sfere Fittili at Aghia Triada. Podobnie zapis kursywą przeznaczony jest dla cytatów, terminów i zwrotów w językach starożytnych, w tym dla skrótów i terminów łacińskich, np. et al., in situ, infra.

Każda ilustracja powinna stanowić osobny plik graficzny nazwany zgodnie z numeracją w tekście (np. Fig. 1) i zapisany w formacie .jpg lub .tif w rozdzielczości przynajmniej 300 dpi dla fotografii, natomiast dla rysunków zapisany w formacie .tif w rozdzielczości przynajmniej 600 dpi. Wymiary ilustracji powinny odpowiadać skali reprodukowania, a maksymalne pole rycin pełnowymiarowych wynosi 17 x 23 cm. Należy unikać umieszczania na ilustracji opisów, stosując oznaczenia literowe lub cyfrowe objaśniane w podpisie.

Zasady cytowania prac

Odesłania do literatury powinny być tworzone zgodnie ze zmodyfikowanym systemem harwardzkim, ale podawane nie w tekście, tylko w przypisach dolnych generowanych automatycznie według systemu skrótów rozwiniętego na końcu artykułu w wykazie literatury. Kolejne cytowane w przypisach publikacje należy rozdzielić średnikiem, np.

Piątkowska-Małecka, Tomek 2015, 12–14, tabs 1–3; Żuchowska 2015, 143–145, figs 1–3.

W przypadku odwołania do kilku prac tego samego autora wystarczy po średniku umieścić datę wydania kolejnej publikacji, natomiast jeśli wydane zostały w tym samym roku, to należy nadać im kolejne litery alfabetu po dacie publikacji, np.

Madyda-Legutko1987a, 15–20; 1987b, 21–25.

Jeśli publikacja ma trzech i więcej autorów należy ją cytować z użyciem pierwszego nazwiska i dopiskiem et al., natomiast w spisie literatury należy podać wszystkich autorów po przecinku, np.

Tanasi D., Barone G., Mazzoleni P. 2014, A Case Study for an Archaeometric Characterisation of Sicilian Middle Bronze Age Pottery (15th –13th c. BC), Światowit XI (LII)/A (2013), 47-64.

W przypadku cytowania prac bez nazwisk konkretnego autora należy wykorzystać nazwisko redaktora, bądź stworzyć inny skrót z datą wydania publikacji rozwinięty w wykazie literatury, np.

Breniquet C., Michel C. (eds) 2014, Wool Economy in the Ancient Near East and the Aegean. From the Beginnings of Sheep Husbandry to Institutional Textile Industry, Ancient Textile Series 17, Oxford, Philadelphia.

Odniesienia do prac autorów starożytnych należy podawać według przyjętych zasad w The Oxford Classical Dictionary (np. Liv. Epit. 70) i rozwinąć je osobno w wykazie literatury, jeśli chce się wskazać konkretną edycję dzieła, np.

Vitr. De arch. 2002, Vitruvio Pollione, Architettura (dai libri I-VII), trad. S. Ferri, Milano.

W przypadku cytowania wydań źródłowych, komentarzy, encyklopedii, słowników należy tworzyć skróty według zasad ogólnie przyjętych w danej dyscyplinie (np. CIL XI 1147), a następnie rozwinąć je osobno w wykazie literatury.

Publikacje internetowe należy cytować jak papierowe, natomiast w bibliografii należy rozwinąć je z podaniem adresu URL i datą dostępu w nawiasie, np.

Frei, K.M. 2014, Provenance of archaeological wool textiles: new case studies, Open Journal of Archaeometry 2.1, 1–5 (http://doi.org/10.4081/arc.2014.5239, accessed 13 January 2018).

W uzasadnionych przypadkach można tworzyć inne, dodatkowe skróty jak najbardziej zbliżone do zarysowanych ogólnych zasad cytowania, a następnie rozwinąć je w wykazie literatury.

Wszelkie skróty i określenia w przypisach i cytowanej literaturze należy stosować zgodnie z językiem cytowanej pracy, np. w jęz. angielskim w liczbie pojedynczej: ed., fig., tab., natomiast w liczbie mnogiej: eds, figs, tabs.

Zasady zapisywania bibliografii

Tytuły czasopism, monografii, prac zbiorowych, encyklopedii należy zapisywać kursywą ze wskazaniem miejsca wydania w oryginalnym brzmieniu, natomiast tytuły serii wydawniczych zwykłą czcionką, np.

Madyda-Legutko R.1987a, Die Gürtelschnallen der Römischen Kaiserzeit und der frühen Völkerwanderungszeit im mitteleuropäischen Barbaricum, British Archaeological Reports International Series 360, Oxford.

W przypadku wydawnictw ciągłych (czasopisma i serie) nie należy stosować skrótów w tytułach, zachowując jednocześnie oryginalny (arabski lub rzymski) zapis numeracji tomu, np.

Mårtensson L., Nosch M.-L., Andersson Strand E. 2009, Shape of things: understanding a loom weigh, Oxford Journal of Archaeology 28.4, 373–398.

Redaktorów prac zbiorowych należy podawać przed tytułem, stosując określenia i skróty zgodnie z językiem cytowanej publikacji, np.

Spantidaki Y., Moulherat Ch. 2012, Greece, in M. Gleba, U. Mannering (eds), Textiles and Textile Production in Europe: From Prehistory to AD 400, Ancient Textile Series 12, Oxford, Oakville, 185–200.

Publikacje należy cytować według faktycznej daty wydania zamieszczonej w stopce redakcyjnej, natomiast w wykazie literatury powinno się wskazać np. datę roczną czasopisma zapisaną po numerze tomu, np.

Madyda-Legutko R. 1987b, Metalowe części pasów na obszarze kultury zachodniobałtyjskiej w okresie wpływów rzymskich, Wiadomości Archeologiczne XLVIII/1 (1983), 21–36.

W przypadku wykorzystywania tłumaczeń prac należy podać imię i nazwisko tłumacza oraz w nawiasie kwadratowym tytuł oryginału i ewentualnie miejsce oraz rok pierwszego wydania, np.

Sartre M. 1997, Wschód rzymski. Prowincje i społeczeństwa prowincjonalne we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego w okresie od Augusta do Sewerów (31 r. p.n.e. – 235 r. n.e.), tłum. S. Rościcki, Wrocław, Warszawa, Kraków [L’Orient romain, Paris 1991].

W przypadku transliteracji cyrylicy należy wykorzystać standard ISO 9 (por. np. https://pl.wikipedia.org/wiki/ISO_9 ). Podobnie w przypadku cytowania literatury w innych alfabetach konieczna jest transliteracja na znaki łacińskie.

PROCES REDAKCYJNY