Światowit

„Światowit” jest rocznikiem Wydziału Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Czasopismo powstało w 1899 r. staraniem Erazma Majewskiego (1858-1922), zasłużonego badacza i kolekcjonera, współtwórcy nowoczesnej archeologii w Polsce, a od 1919 r. profesora prahistorii w Uniwersytecie Warszawskim. „Światowit” jest jednym z najstarszych periodyków archeologicznych publikowanych obecnie w Polsce, a jego nazwa oraz logo w użyciu od 1900 r., nawiązujące do znanych wtedy zabytków, miały podkreślać znaczenie badań archeologicznych dla historii ziem polskich. Tym niemniej od początku istnienia było ono otwarte na problematykę archeologii powszechnej i dyskusje metodologiczne.

„Światowit” od ponad stu lat związany jest ze środowiskiem warszawskich archeologów i z Uniwersytetem Warszawskim, dając świadectwo przemianom instytucjonalnym i rozwoju polskiej archeologii. Stopniowa integracja akademickiego środowiska archeologicznego i intensyfikacja badań w utworzonym w 1975 r. Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego oznaczała otwarcie czasopisma na problematykę archeologii śródziemnomorskiej, pozaeuropejskiej, czy też nowych metod badawczych. W konsekwencji „Światowit” prezentuje prace bardzo różnych specjalności archeologicznych, uznając konfrontację odmiennych metodologii i interpretacji za inspirację dla naukowych dyskusji i poszukiwań badawczych. Przez długi czas „Światowit” skoncentrowany był na publikacji wyników badań prowadzonych przez pracowników Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Obecnie, ze względu na znaczny rozwój współpracy oraz powstawanie coraz większych zespołów badawczych, a także ich umiędzynarodowienie czasopismo stało się szeroko otwarte dla innych środowisk archeologicznych zarówno z Polski, jak i z zagranicy.

„Światowit” jest międzynarodowym, recenzowanym czasopismem, które publikuje zarówno duże teksty przeglądowe z rejonu tzw. Starego Świata, jak i najnowsze archeologiczne odkrycia i pojedyncze zabytki. Czasopismo jest platformą dla dyskusji o metodach i teorii archeologii, jak i dla pokazania historii dyscypliny i jej znaczących przedstawicieli. „Światowit” gromadzi badaczy o różnych tradycjach metodologicznych, pochodzących czasami z odległych środowisk badawczych i kulturowych, umożliwiając konfrontację odmiennych postaw badawczych. W konsekwencji czasopismo odzwierciedla zróżnicowaną transformację archeologii i, stanowiąc łącznik, jednocześnie pokazuje różnorodne uwarunkowania dyscypliny, ze szczególnym uwzględnieniem archeologii pogranicza. Od 2020 r. „Światowit” jest rocznikiem Wydziału Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego, w który przekształcił się wcześniejszy Instytut.

Artykuły zamieszczane w czasopiśmie „Światowit” publikowane są na zasadach licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 PL (CC BY). Pełna treść wzorca dostępna jest pod adresem: http://creativecommons.org/licenses/by/3.0/pl/legalcode Edycja elektroniczna jest pierwotną wersją czasopisma.

„Światowit” Rocznik Wydziału Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego dofinansowano ze środków Ministerstwa Edukacji i Nauki w ramach programu „Rozwój czasopism naukowych” – państwowego funduszu celowego.

Projekt dofinansowany z budżetu państwa w ramach programu rządowego „Rozwój Czasopism Naukowych”, wartość zadania 47 505 PLN w okresie 01.12.2022 r. - 30.11.2024 r., umowa nr RCN/SP/0366/2021/1  z dnia 01.12.2022 r.

Dofinansowanie celowe przeznaczone jest na realizację przyjętej przez Redakcję czasopisma strategii rozwoju: podniesienia poziomu praktyk wydawniczych i edytorskich, zwiększenia wpływu czasopisma na rozwój nauki i utrzymanie się w obiegu międzynarodowym. Jednym z najważniejszych zadań czasopisma jest upowszechnianie wyników badań polskich naukowców oraz efektów ich współpracy z zagranicznymi ośrodkami badawczymi. Czasopismo odgrywa ważną rolę w rozwoju nauk humanistycznych i posiada ugruntowaną pozycję wśród czasopism naukowych. Otrzymane dofinansowanie umożliwia zwiększenie zasięgu dotarcia do odbiorcy zagranicznego oraz zwiększenie widoczności tomów archiwalnych.