Abstract

Praktyka tworzenia różnego rodzaju zbiorów zabytków archeologicznych1 przy uniwersytetach była w XIX w. nadzwyczaj rozpowszechniona2 . Również i Uniwersytet Warszawski posiadał niezbyt zresztą dużą kolekcję zabytków, zarówno z zakresu archeologii śródziemnomorskiej jak też i pradziejowej, czyli, wg ówczesnej terminologii, starożytności krajowych. Zasługuje ona na uwagę jako ciekawy przykład podejmowanych wielokrotnie prób gromadzenia zabytków archeologicznych. Warto więc zająć się nadzwyczaj żmudną pracą zmierzającą do rekonstrukcji historii i składu tej kolekcji która, niestety, dotrwała do dnia dzisiejszego tylko w stanie bardzo szczątkowym3 .