Abstract

^ ^ inęł o właśnie pięćdziesiąt lat od opublikowania w „Wiadomościach Archeologicznych" artykułu Jerzego Antoniewicza pod tytułem Józef Naroński, polski inwentaryzator grodzisk w XVII w. w Prusach \ Tak się złożyło, że jest to na dobrą sprawę jedyna polska publikacja poświęcona wykorzystaniu źródeł kartograficznych w badaniach archeologicznych, bowiem zainteresowanie polskich archeologów tą kategorią źródeł jest znikome, a to prowadzi do licznych błędów, takich jak uznawanie za grodziska umocnień z wojen napoleońskich, nasypów rozdzielających oddziały leśne za wały podłużne, a kopców granicznych za kurhany2 . Dodajmy do tego, że dorobek kartografii pruskiej z XVII i XVIII w., a więc z okresu gdy najlepsze mapy kreślili właśnie Polacy pracujący dla elektora brandenburskiego, pozostaje praktycznie na uboczu zainteresowań polskich kartografów i historyków kartografii, z wyjątkiem prac Józefa Narońskiego. Ale i jego pracom kartograficznym dopiero kilka lat temu, z okazji konferencji Ziemie dawnych Prus Wschodnich w kartografii odbytej w Olsztynie we wrześniu 1995 r., poświęcono więcej uwagi. Na konferencji tej wystąpił Jan Szeliga z referatem Mapy Prus Książęcych Józefa Naronowicza-Narońskiego z lat 1660-16783 , sygnalizując opublikowanie w najbliższym czasie monografii poświęconej jego dziełom, co zostało wkrótce urzeczywistnione4 . Osobę następcy Narońskiego, Samuela Suchodolskiego (Suchodolca, Suchodoltza) i jego prace skwitowano dwoma zdaniami w wystąpieniu Piotra Grabowskiego5 . Doskonale odzwierciedla to naszą wiedzę i stopień zainteresowania dziełami tego kartografa6