Abstract

W światowych badaniach nad epoką kamienia wyłoniły się w ostatnich kilkunastu latach dwa podstawowe nurty: pierwszy, zakładający, że zróżnicowane zespoły cech morfologicznych zabytków kultury materialnej , a przede wszystkim narzędzi krzemiennych, stanowią bezpośrednie odbicie dawnych układów kulturowo-etnicznych opisywanych przez właściwe dla poszczególnych ugrupowań typy wytworów; kierunek ten nazywany jest niekiedy „szkołą archeologii tradycyjnej" lub „szkołą typologiczną" — określenia, których będę używał w dalszym ciągu tekstu; nurt drugi — „szkoła nowej archeologii" — prowadzi swe rozważania w kierunku drobiazgowej rekonstrukcji sposobów życia i działania człowieka prahistorycznego zakładając, że narzędzia krzemienne odzwierciedlają głównie zespoły czynności wykonywane przez ludzi użytkujących kiedyś te narzędzia.